Ona, Sarah Pierce (w tej roli Kate Winslet), jest młodą żoną i matką, której czas wypełniają obowiązki domowe i opieka nad córką. Nie trzeba chyba dodawać, że nie jest specjalnie zadowolona z zaniedbywanego związku (mąż albo pracuje, albo spędza czas z wirtualną kochanką) i życia w ogóle. On  Brad Adamson (Patrick Wilson)  to prawnik bez dyplomu. Siedzi w domu z kilkuletnim synkiem i udaje, że się uczy, podczas gdy jego aktywna zawodowo żona (Jennifer Connely) bez skutku próbuje mu kibicować. Sarah i Brad spotykają się pewnego dnia na placu zabaw. Krótka rozmowa i żart wywinięty plotkarskim sąsiadkom przeradzają się w coraz bardziej intensywną znajomość, a wreszcie w romans. Trzeba przyznać Fieldowi, że z pozornie banalnej opowieści zrobił mały-wielki film, przy którym porównania do pamiętnego "American Beauty" są bardzo na miejscu. Umiejętnie miesza akcenty komediowe z poważnym dramatem, burząc przy okazji obraz pozornej sielanki panującej na amerykańskich przedmieściach (czy tylko tam?). Stopniowo obnaża prawdziwe ja bohaterów, którzy wcale nie są tacy sympatyczni, na jakich na początku wyglądają. Co ważne, Field ich nie potępia. Po prostu bez ogródek mówi nam, że część z nas tak naprawdę nigdy nie przestaje być dziećmi: nieodpowiedzialnymi, samolubnymi, nie potrafiącymi radzić sobie z trudnościami, w końcu � żądającymi ciągłej uwagi i opieki. Tyle że bywamy od dzieci bardziej zakłamani. Są w filmie takie momenty, kiedy  paradoksalnie  to kilkuletnie brzdące wydają się bardziej dorosłe od swoich rodziców. "Małych dzieci" jest tu zresztą więcej: od zachowującego się jak zakompleksiony nastolatek znajomego Brada (Noah Emmerich), po silnie związanego z matką pedofila (demoniczny Jackie Earle Haley), który wywołuje u wszystkich wstręt i wzbudza przerażenie (świetna scena na basenie). Wniosek? Nie należy się łudzić, że z wiekiem rozterki dojrzewania zostawimy za sobą. Część z nas nie dojrzeje nigdy, krzywdząc przy tym najbliższych. Jest jednak, mimo wszystko, w "Małych dzieciach" nuta optymizmu, a konwencja komediodramatu sprawia, że film ogląda się bez wszechogarniającego poczucia beznadziei (jak to często bywa w przypadku rodzimych produkcji). Film Fielda po raz kolejny udowadnia, że Amerykanie  jeśli tylko chcą  potrafią robić dobre, ambitne kino, które nie nudzi, a daje do myślenia.